فرمودند :

هرگاه آب می‏نوشی
به یاد لب تشنه‏ی امام حسین بگو:

السلامُ علیکَ یا أبا عَبدِالله‏الحُسین

اما
این روزها که آب می‏بینی و نمی نوشی بگو:

السلامُ علیکَ یا اباالفضلِ العَبّاس

گرچه خود پرچم به دوش کربلاست
رایة العباس در دست خداست

به گونه ی ماه
        نامت زبانزد آسمانها بود
                      و پیمان برادریت
                 با جبل نور
      چون آیه های جهاد
                      محکم
        ***
        تو آن راز رشیدی
                  که روزی فرات
            بر لبت آورد
  و ساعتی بعد
             در باران متواتر پولاد
                              بریده بریده
                                     افشا شدی
  و باد
         تو را با مشام خیمه گاه
       در میان نهاد
        و انتظار در بهت کودکانه ی حرم
                    طولانی شد

   تو آن راز رشیدی که روزی فرات
           برلبت آورد
                 و کنار درک تو
                        کوه از کمر شکست

* حسن حسینی

گرچه خود پرچم به دوش کربلاست
رایةالعباس در دست ِ خداست

یک روز گرم با آفتابی سوزان ،
صحرایی بود پر از آدم .
یک طرف آدم‏های خوب ، هرچند کم .
یک طرف آدم‏های بد ، هرچند زیاد .
آدم‏های خوب امید داشتند ، هرچند کم بودند .
آدم‏های بد ترس داشتند ، هرچند زیاد بودند .

آخر آدم‏های خوب « عباس » داشتند .

***

یک روز گرم با آفتاب سوزان ،
شهری بود پر از آدم .
درون ِ خانه ، آدم‏های خوب ، هرچند کم .
بیرون ِ خانه ، آدم‏های بد ، هرچند زیاد .
آدم‏های خوب ، امیدی نداشتند ،
و آدم‏های بد نیز ترسی نداشتند .

ای‏کاش آن روز ، زهرا و آدم‏های خوب «عباس » داشتند .

گرچه خود پرچم به دوش کربلاست
رایة العباس در دست خداست

بیرقت
دستانت بود.
که
زودتر می‏رفت
از اسب
و
سریع‏تر از فرات
و دستانت
بدون تن ، حتی
راه‏نمای بشرست
برای همیشه‏ی تاریخ
ای ادب‏آموز کربلا ،
                                  عباس !

شاعر : م.ب

*****************

پشت پنجره های بقیع ، فقط چشات رو می تونی از زیارت مزار " مادر علمدار " سیراب کنی
شاید اون ها " عباس " رو یادشون رفته و خدا کنه همیشه توی این جهالت باقی بمونن
خدا قسمت تون کنه ( باز هم ... بارها و بارها )

وقتی کنار مزار خانم ام البنین می ایستی ، نمیشه که زیارت کربلا روزی ت نکنن
می بینی خانمی رو که روزهای متمادی بر سر مزار کریم اهل بیت علیهم السلام می نشینه و به یاد جگر لخته لخته شده ، به یاد سر بریده ، و به یاد دستان بریده نوحه می خونه و اشک می ریزه

جز او بقیع ، زائر خلوت نشین نداشت
در کوچه باغ مرثیه ها ٬ خوشه چین نداشت
بعد از به دل نشاندن داغ چهار سرو
دلبستگی به واژه ی ام البنین نداشت

نگاه می کنم ، از قبور ائمه خفته در بقیع تا اینجایی که ایستادم چقدر فاصله ست . بی اختیار یاد این شعر می افتم
 
آخر یه روز شیعه برات ، " حرم " می سازه
" حرم " برای تو " شه کرَم " می سازه
می سازه " سقاخونه " رو با شور و احساس
کنار قبر " ام بنین " مادر " عباس "
خدا می دونه که خیلی به یادتون بودم . پشت پنجره های بقیع ، کنار مادر اباالفضل

* امشب مصادف با شهادت خانم ام البنین مادر علمدار عشق و ادب حضرت عباس هست . التماس دعا

گرچه خود پرچم به دوش کربلاست

رایة العباس در دست خداست

آب نوشین از میان مشک چون بر خاک ریخت

سهم عباس علی شد یک جهان شرمندگی

زیر پای ساقی لب تشنگان شد آب ، آب

تا ابد شد قسمت آب روان شرمندگی

چون سکینه نا امید از بازگشت ماه شد

سهم او هم شد میان کودکان شرمندگی

تکه های ماه را در خاک و خون چون دید ماه

شد نصیبش در دل هفت آسمان شرمندگی

روز عاشورا عطش بود و فغان و العطش

شد به جای آب سهم کودکان شرمندگی

گرچه خود پرچم به دوش کربلاست

رابة العباس در دست خداست